Tüfek omza!
Kasım ayı, kasımpatları, 10 Kasım,
Saat 9.05,
Atatürk büstünde meşaleli nöbet tuttuğumuz,
Okul yıllarım.
Okul bandosunda zil ve davul çalıp,
Trampete geçemediğim okul yıllarım.
Atama özlem ve
Şehit askerlerimize gönül borcum.
Hiç bitmeyen vatan sevgim.
Her 29 Ekim'de coşan,
Her 10 Kasım'da hüzünlendiren,
Vatan borcum.
***
Çocukluğumdan beri hepimiz gibi,
Askerlere karşı başka düşkünüm.
Vatan özgürlüğünde çok şey borçluyuz, çok!
Yapabileceğimiz tek şey elimizden geldiğince çalışmak,
Türk, öğün, çalış, güven…
***
Sarıkamış'a ilk gittiğimde daha da duygusallaşmış,
Ve buraya gelebildiğim için bedel ödeyen askerlerimize yükselmiş,
Ağlamış, kendimden geçmiştim.
Yaklaşık 2600 metre yüksekliğinde bu tepe,
Beni ruhani yükseltmişti.
Teleferikte herkesle konuşmuş, duygularımızı ortak etmiştik.
Türkiye'nin farklı bölgelerinden gelen,
Kürt, Gürcü, Laz, Çerkez aynı teleferikte,
Zirveye çıkıyorduk!
Korkunç bedeller ödenmiş topraklarda,
Gönül eğlendirmeye…
Biraz utanmış,
Biraz mahcup olmuş,
Sonrasında öyle bir gururlanmıştım ki,
Sanki bulutlarda kayıyordum.
***
İçimdeki vatan, asker sevdasının
En büyük sevgi bahçesi ise Anıtkabir
Ve nöbetçi askerler...
Anıtkabir'deki nöbetçi askerleri ilk kez gördüğümde,
Çok duygulanmıştım.
Atama olan saygımın tam da orta yerindelerdi,
İçselleşmiş,
Kendimi onların yerine koymuş,
Onlar olmuş ve nöbet tutmuştum.
Tekrar tekrar izlemiş, yüzlerine, duruşlarına,
Ses tonlarına dikkat etmiştim.
***
Mimarisi çok özel hazırlanan Anıtkabir'de her şey aşırı,
Düzenli, aşırı hassas, aşırı duygusal,
Aşırı birlik beraberlik içindeydi.
Ülkenin her yerinden,
Hatta dünyanın her yerinden,
Her yaştan,
Mezunu, gelini, anaokulu,
Üst makamı, sade vatandaşı,
Herkesi kucaklayan,
Niyetleri, duyguları bir yığın,
Korkunç bir sevgi seli.
Deniz seviyesinden 970 m yukarıdaki bu tepenin,
905 metresine gömülen atama sevgi seli.
***
Niyetleriniz bir olduğu sürece nereye giderseniz gidin,
Duygu ve niyet bütünlüğünün insanı besleyen,
O muhteşem bütüncül duygu seli.
***
Bu muhteşem mekânda,
Duyguyu daha da yüceleştiren Anıtkabir askerleri.
Tamamen gönüllülüğün esas kılındığı,
180 cm boy zorunluluğu olduğu,
Büyük bir eleme ve eğitimden geçen,
Türkiye'nin her yerinden,
Er maaşından başka para almayan,
Nöbetçi Türk askerleri,
Karda, kışta, yağmurda, güneşte,
Cephede savaşan atalarını temsil eden,
Ve Büyük Önder'e olan saygımızı,
Ve gönül borcumuzu,
Her an, her saniye sunan,
Hatırlatan, duygularımıza tercüman olan,
Anıtkabir askerleri…
Ufacık çocukların bile onlara özendiği,
Onlar gibi yürümeye çalıştığı,
Komut verdiği,
Anıtkabir askerleri…
Tüm askerlerimizin,
Halka yaklaştığı, niyetlerinin, duygularının bütünleştiği,
Özgür vatanımızda,
Cumhuriyet eşliğinde
Nöbet tutan,
Anıtkabir askerleri.
Size ve şehit askerlerimize
Bu ülkenin borcu hiç bitmez!
***
Bir 10 Kasım töreninde şöyle seslenmişti müdürümüz;
• Sizin yaşınızda askerlerimiz vatanı korurken
• Cephede hayatlarını kaybetti,
• Sizinse göreviniz bu vatanı ilelebet yaşatmak için ilim irfan kazanmanız,
• Hangisi daha kolay, sorarım size!
Sıranın en arkasındaydım.
Öğretmendim.
O an onlar olmuş,
En sert, en duygusal azarlanmıştım sanki,
Her 10 Kasım'da işitirim azarı;
“Hangisi kolay, sorarım size?”
Sarıkamış'ta -15, -20 derecede kaymak mı?
Vatanı korurken donmak mı?
Öğrenci olmak mı, vatan için gencecik ölmek mi?
Sıcacık evinde olmak mı?
Gece gündüz, kar, kış, sıcak nöbet tutmak mı?
***
Türk ulusu ebediyen senin emanetin olan,
Türkiye Cumhuriyeti'ne sahip çıkacaktır.
İzindeyiz Atam.
Askerlerin nöbette!
Rahat uyu,
Ruhun şad olsun.