Yaşım galiba kemale erdi,
Çok yoğun iş tempomda—
ki bu tamamen benim tercihim!
Arada bir frene basıp,
Durup arkama bakıyorum,
Hatta eski fotoğrafları çıkarıyor,
Bakıyor, bakıyor, bazen o kadar hüzünleniyorum ki,
Bir anda hıçkırarak ağlıyorum.
Çoğu kez bu durup dururken;
Susamış gibi arıyor
Ve bu bu hâle girmek istiyorum.
Eski anları bulmak, o hâl-i ruhaniyeye bürünmek,
Sonrasında kendime acıma etmek,
Ve bu ritüelde kalmak,
……
Bu kadar acıma, neye mi ediyorum;
En çok kaybettiklerimize,
Onlarla yeteri kadar anı biriktirmememe,
Biriktirmiş olsam da bana yetmeyişine,
……
Sonra yaşarken kaybettiklerimize,
Anı biriktirsem de bunun sadece benim anılarım olmasına,
Benim için değerli olmasına,
O anıyı benim yanlış anlamama,
…….
Çocuklarımın bu kadar hızlı büyümesine,
Onları çok hızlı büyütmeme,
Biriken anıların yine bana yetmeyişine,
…….
Pandemi sonrası biten ev gezmelerine,
Kalabalık masa kurmalarımıza,
……
Dolabımdaki onlarca masa örtüsüne bakıp düşüncelere dalışıma,
Tarif defterimi uzun süre açmayışıma,
………
Online geçip giden sosyalleşmemize,
……..
Bakıp, bakıp küçük bir depresyona girip,
Hüzünlenip ağlıyorum
Kendi kendime oluşturduğum tek taraflı seansımın sonunda…
Kendime geliyor,
Yapıcı notlar yazıyor,
Şükrediyor ve işime bakıyorum.
……
Belki binlerce kısa videolar izliyoruz,
Yapılanmak, duygularımızı tamir etmek,
Sürece alışmak üzere….
Alışıyoruz da,
Belki alışmış gibi yapıyoruz,
Mış gibiymiş gibi.
…….
En yakın arkadaşlarıma
Bulduğum güzel bir fotoğrafımızı atıyorum,
Mesafelerin aramıza giremediğini düşündüğüm,
Yakın arkadaşıma…
WhatsApp'tan
"Ne güzel günlerdi."
"Evini unutmuşum, ne güzeldi ev oturmalarımız."
Diyor geri bildiriminde…
"Özledim, görüşelim." diyorum.
Binlerce kez geldiği evimi unutmuş olmasına şaşırarak,
"Görüşelim." diyor yine bir ileti ile.
Kapatıp gidiyoruz iletişimi…
Dönüyorum günlük hayatıma!
Galiba bu sadece benim derdim, diyorum.
….
Derneğimizde buluyorum ilk yardımımı.
8 güçlü kadının kurucu üye olduğu İmece Derneğimizde,
Nitelikli beraberlikler kuruyorum bu sefer.
Giriş, gelişme ve sonucu, amacı olan,
…..
Evlere gitmiyoruz da,
Genelde ortak arkadaşlarımızla karşılaştığımız
Mekânları seçiyoruz bu sefer.
Tesadüfen karşılaşırız belki diye.
Yemek olmuyor büyük oranda.
Amaç, sevdiklerimizle karşılaşma ihtimali oluyor.
Karşılaşıyoruz da,
Bazen masalarına gidiyor,
Ayaküstü sohbet ediyoruz.
Hiç de masaları birleştirme ihtiyacı hissetmiyoruz.
……
Çok yoğun çalışıyorum, çok!
Bütün bu kaybettiğimiz değerleri kafaya takmamak için!
Serada domateslerle,
Kümeste tavuklarla,
Ahırda ineklerle konuşurken buluyorum kendimi, şükrederek.
Bunun da bana yetmeyişine sevinerek,
Antagonist kaslarımı ovuşturuyorum
Günün sonunda….
Ermişim, kemale ermişim.
Tek sorunum, elediğim unun eleğini elimden duvara bırakmam.
Hiç de bırakmaya niyetimin olmaması.
Güzel günlerde,
Büyük masalarda,
Tüm sevdiklerimle,
Tarif defterimden en güzel tariflerimle buluşmak ümidiyle,
Eleğim elimde,
Kaslarımı ovuştura ovuştura,
Şükrederek,
Hatta biraz da ibadeti ekleyerek seansa…
Ermişim, kemale ermişim.