Zonguldak Nostalji Grubu’nun paylaştığı yazı şöyle:”Eskiden okullarda sabahçı ve öğlenci guruplar halinde ders yılı yapılırdı. Senenin yarım yılı sabahçı diğer dönemi öğlenci olarak dönüşümlü değişirdi...
O kara günde sabahçıydım!
O günü unutmadım, hatırlamakta istemedim. Yıllar oldu hiç anlatmadım ve paylaşmadım…
Bu gün yine o günü bize yaşattılar!
Her sabah uykudan annem kaldırır ve okula hazırlardı. Kıyafetimi, siyah okul önlüğümü giyip armalı kolalı yakamı taktıktan sonra kahvaltı sofrasına otururdum. Kahvaltımı yaparken annem bir yandan beslenme çantasını hazırlardı. Evden çıkarken elime çantamı tutuşturur tembih ve dua ile yolcu ederdi.
Okula, arkadaşlarla yaya olarak giderdik.
O gün hava güneşli ve güzeldi. Okulun bahçesine geldiğimde her zamanki sıra düzeni ve imtina yoktu. Arkadaşlarım ve diğer sınıf öğrencileri gelişigüzel koşturmacada ve uğultulu bir hareketlilik içinde birbirlerine bi şeyler anlatıyorlardı. Sıra arkadaşlarımdan bir kaçını gördüm, suratları düşüktü, korku ve panik halinde bana yöneldiler. Ben ne olduğunu sormadan “okul hizmetlisinin gece kendini asarak intihar ettiğini” söylediler. Diğer arkadaşlarım gibi bende korkmuştum. Çocuk halimle heyecanlandım, ağlamaklı oldum. Öğretmenimizi hemen görmek ya da hemen eve dönmek istedim…
Şok sürerken öğretmenlerimiz gelmeye başladılar. Her zaman yaptıkları, sınıf olarak bizleri sıraya sokmadılar. Hepsinin yüzü düşüktü olayın şokunu onlarda yaşıyordu. Bizlerde, sus pus olmuştuk. Oysa sabah geldiklerinde ilk sözleri “-sessiz olun çocuklar…” olurdu…
Öğretmenlerimizden biri “-çocuklar bugün okul tatil, evlerinize geri dönün” diyerek bilgilendirdi, kısa ve net konuşarak başka bir söz söylemedi. Ve hepsi birlikte tekrar odalarına geri döndüler. Bizler de uğultulu bir ses içerisinde her yöne dağıldık…
O kara günü hiç unutmadım ve de hiçbir zaman hatırlamak istemedim. İlkokul yıllarımda çocuk yaşta anne ve babamdan uzak yaşadığım ilk kötü deneyimim olduğunu da söyleyebilirim.
EKİ Yayla İlkokulu’nda geçirdiğim beş yıllık eğitimin en kara günüydü. Ancak o günün haricinde geçen beş yıl eğitim hayatımın en güzel günlerini yine Yayla İlkokulunun dersliklerinde yaşadım…
50 yıl sonra bu gün o kara günü tekrar yaşıyorum...
Yayla İlkokulu bu gün:
27 Mart 2026 sabahı okul bahçesine giren dev iş makinaları tarafından yıkılıp yok ediliyor!!!
Bu kara günü de hiç unutmayacağım, ancak bu kez her zaman, her yerde, her fırsatta anlatıp paylaşacağım…
Yüksel Yıldırım-27 Mart 2026
Zonguldak Nostalji